Nadciśnienie płucne

Nadciśnienie płucne to podwyższone ciśnienie krwi w tętnicy płucnej. Prawidłowo ciśnienie skurczowe w tętnicy płucnej nie przekracza 32 mmHg, rozkurczowe – 13 mmHg, a ciśnienie średnie – 20 mmHg. Gdy przekroczy wartość 25 mmHg – mówimy o nadciśnieniu płucnym. Krążenie płucne wraz z płucami odpowiada za wymianę gazową, a zatem wszelkie anomalie w jego obrębie zaburzają dotlenienie całego organizmu.

Przyczyny nadciśnienia płucnego

Nadciśnienie płucne może pojawić się samoistnie lub w konsekwencji innych schorzeń. Nadciśnienie płucne idiopatyczne, czyli bez określonej przyczyny, najczęściej pojawia się u ludzi młodych, przed 35. rokiem życia, w większości u kobiet. Najczęstsze przyczyny nadciśnienia płucnego to:

  •  wady wrodzone serca, np. ubytek w przegrodzie międzykomorowej,
  • marskość wątroby i nadciśnienie płucne,
  • choroby tkanki łącznej,
  • choroby autoimmunologiczne,
  • ciężkie schorzenia płuc,
  • zatorowość płucna,
  • stosowanie niektórych leków, np. hamujących apetyt,
  • predyspozycje genetyczne,
  • zakażenie wirusem HIV.

Wymienione schorzenia prowadzą do powstania niepożądanych zmian w ścianach naczyń płucnych, efektem czego jest zwiększenie oporu dla przepływającej przez te naczynia krwi.

Objawy nadciśnienia płucnego

Pierwsze zauważalne objawy nadciśnienia płucnego wynikają z zaburzenia funkcjonowania prawej komory serca i są to:

  • duszność, szczególnie towarzysząca aktywności fizycznej; niekiedy podczas wysiłku fizycznego mogą zdarzyć się omdlenia,
  • uczucie ogólnego osłabienia i zmęczenia,
  • ucisk lub bóle w klatce piersiowej.

Wraz z postępem choroby, wymienione objawy nasilają się, dodatkowo mogą pojawić się inne symptomy:

  • suchy kaszel,
  • krwioplucie,
  • zawroty głowy,
  • obrzęki obwodowe,
  • utrata masy ciała,
  • omdlenia,
  • wodobrzusze,
  • sinica, czyli sine zabarwienie ust, uszu i nosa.

Jak zdiagnozować nadciśnienie tętnicze?

Niespecyficzne objawy nadciśnienia tętniczego utrudniają właściwe rozpoznanie. Niekiedy podejrzenie choroby nasuwa nieprawidłowy wynik badania echokardiograficznego. W celu potwierdzenia diagnozy, wymagany jest przede wszystkim pomiar ciśnienia w tętnicy płucnej. Jest to badanie inwazyjne, wymagające cewnikowania prawostronnego serca.

W dalszej kolejności wykonywane są badania, które mają pomóc w określeniu przyczyny nadciśnienia płucnego oraz stopnia jego zaawansowania.
Wykonywane jest m. in.:

  • echo serca przezklatkowe i przezprzełykowe,
  • scyntygrafia płuc,
  • spirometria,
  • USG jamy brzusznej,
  • ocena wydolności wysiłkowej,
  • tomografia komputerowa klatki piersiowej.

Ponadto ocenia się klasę czynnościową NYHA, czyli stopień ograniczenia sprawności fizycznej pacjenta przez chorobę. Im wyższa klasa (I-IV), tym choroba jest bardziej zaawansowana.

Leczenie nadciśnienia płucnego sprowadza się do farmakoterapii z wykorzystaniem leków moczopędnych, przeciwzakrzepowych, zwiększających kurczliwość komory serca oraz rozszerzających naczynia krwionośne. Bardziej inwazyjne leczenie stosowane jest u pacjentów nie poddających się działaniu leków; zabieg chirurgiczny polega na endarterektomii płucnej; najcięższe przypadki wymagają przeszczepienia płuc lub płuc z sercem.

One reply

  1. Swoboda napisał(a):

    Leczenie nadciśnienia płucnego jest stosunkowo łatwe, bo jest oparte na klasycznych lekach, a nie trzeba do tego w żaden sposób podchodzić tak, że zaraz trzeba iść na operację i można mieć nie wiadomo jakie powikłania.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

8 + 1 =